Silnik dekompresyjny, w pełnej jawności

Last updated 2026-06-01

Jak działa silnik dekompresyjny Dive Kit

Napisany prostym językiem przewodnik po tym, jak działa silnik: decyzje, które musi podjąć poważny planer, oraz miejsca i powody, dla których nasze liczby różnią się od aplikacji mobilnej MultiDeco, planera, którego używamy jako punktu odniesienia.

Jeśli planujesz nurkowania techniczne, podchodź sceptycznie do modelu dekompresyjnego każdego nowego narzędzia. „Używa Bühlmanna” mówi prawie nic. Opublikowany algorytm Bühlmanna to łatwa część. Tym, co odróżnia poważny planer od weekendowego skryptu, są dziesiątki decyzji, których algorytm za ciebie nie podejmuje, przypadki brzegowe, o których nigdy nie wspomina, oraz praca polegająca na udowodnieniu całości względem uznanego punktu odniesienia. Ta strona prowadzi przez tę pracę: rozumowanie stojące za każdą decyzją, opublikowane źródła, względem których ją sprawdziliśmy, oraz porównanie scenariusz po scenariuszu, które możesz odtworzyć samodzielnie.

Dlaczego w ogóle się dekompresujemy

Pod wodą gaz, którym oddychasz, jest pod wyższym ciśnieniem, więc gaz obojętny (azot, a na trimiksie hel) rozpuszcza się w twoim ciele. Wyobraź sobie zamknięty napój gazowany. Pod ciśnieniem gaz pozostaje rozpuszczony; otwórz nakrętkę, a nagły spadek ciśnienia sprawia, że napój się burzy. Wynurzanie to otwieranie nakrętki. Wynurzaj się powoli, a gaz uchodzi przez płuca. Wynurzaj się zbyt szybko, a wyburza się jako pęcherzyki w twoich tkankach, czyli choroba dekompresyjna. Model dekompresyjny szacuje, jak powoli się wynurzać i gdzie się zatrzymywać, aby gaz uszedł bezpiecznie. To jest oszacowanie, nie gwarancja.

22
scenariuszy zweryfikowanych krzyżowo
≤ 1 krok
decozone względem MultiDeco, wszystkie scenariusze
7
źródeł pierwotnych, z cytowaniami
Przejdź do porównania z MultiDeco Zacznij od podstaw

Podstawy

Bühlmann ZH-L16C z Gradient Factors

Nasz silnik to model gazu rozpuszczonego (model „typu Haldane’a”, od nazwiska fizjologa, który zapoczątkował tę ideę). To ta sama rodzina, której używają Shearwater, Subsurface i MultiDeco.

Kompartmenty tkankowe. Model nie może śledzić każdej komórki, więc reprezentuje twoje ciało jako 16 kompartmentów. To matematyczne zamienniki, od tkanek „szybkich” jak krew i mózg, które szybko się napełniają i opróżniają, po „wolne” jak stawy i kości. Każdy ma stały okres półwymiany: opublikowane wartości ZH-L16C dla azotu sięgają od 4 minut aż do 635 minut (wartości dla helu są szybsze, około 1,5 do 240 minut).

Napięcie oraz nasycanie i odsycanie. Ilość gazu obojętnego rozpuszczonego w kompartmencie to jego napięcie. Obliczamy je standardowym równaniem Haldane’a i przeliczamy je w krokach 1-sekundowych w miarę zmian głębokości, więc nasycenie jest prawidłowe w trakcie ruchu, a nie tylko na stałych głębokościach. Spora część realizmu kryje się właśnie tam.

Hel i trimix, zrobione poprawnie. Każdy kompartment śledzi azot i hel oddzielnie (hel nasyca się i odsyca około 2,65× szybciej niż azot, czyli w stosunku opublikowanych okresów półwymiany). Gdy kompartment zawiera oba gazy, jego współczynniki są poprawnie ważoną mieszanką, przeliczaną na bieżąco w miarę zmian składu gazu.

Dwie linie i strefa dekompresji

Wykreśl napięcie tkanek względem ciśnienia otoczenia. Linia ciśnienia otoczenia to miejsce, gdzie napięcie równa się ciśnieniu wokół ciebie. Wynurz się ponad nią, a twoja tkanka zawiera więcej gazu niż otoczenie, czyli wchodzi w stan zwany przesyceniem: strefa „burzenia się”. Linia M-value to maksymalne przesycenie, jakie kompartment może tolerować, zanim ryzyko stanie się nieakceptowalne, czyli twardy pułap. Pasmo między tymi dwiema liniami to strefa dekompresji, a dekompresja to sztuka wynurzania się do niej, aby szybko odsycać bez przebicia pułapu.

Gradient Factors to twoje pokrętło konserwatyzmu. Czysty Bühlmann pozwala wynurzyć się aż do linii M-value. My implementujemy metodę Gradient Factor Erika Bakera, faktyczny standard. GF ustala, jak daleko w głąb pasma pozwalasz sobie zajść. GF-Low to twój margines na pierwszym i najgłębszym przystanku; GF-High to twój margines na powierzchni; pomiędzy nimi jest interpolowany liniowo z głębokością. Niższe liczby są bardziej konserwatywne. GF 30/70 to częsty konserwatywny wybór, a GF 100/100 to czysty Bühlmann. Sprawdziliśmy naszą algebrę współczynników względem opublikowanych równań Bakera z dokładnością maszynową.

Decyzje uznaniowe

Decyzje, które kształtują twój harmonogram

To są wybory, które Bühlmann pozostawia otwarte. Każdy z nich zmienia przystanki, jakie otrzymujesz.

Gdzie wypadają przystanki i jak długo je utrzymujesz

Przystanek dekompresyjny to głębokość, na której zatrzymujesz się, by odsycać, pozostając pod pułapem M-value. Dwa silniki, które zgadzają się co do fizyki, wciąż mogą wypisać różne listy przystanków, ponieważ zamiana płynnego wynurzania na listę stałych przystanków wymaga wyborów:

  • Przystanki leżą na siatce (domyślnie co 3 m), a pułap zawsze zaokrągla się w górę, więc nigdy nie jesteś proszony o utrzymanie się płycej niż twój rzeczywisty pułap.
  • Ostatni przystanek to prawdziwy przystanek, nie dodatek na doczepkę. Połącz grubą siatkę z małym ostatnim przystankiem, a naiwne narzędzie zmusza cię z powrotem na głębszą głębokość siatki. Nasze utrzymuje się na ostatnim przystanku tak, jak zrobiłby to nurek. Ostatni przystanek niesie też minimum jednominutowe, więc końcowy przystój bezpieczeństwa nigdy nie znika, nawet gdy zostało już niewielkie zobowiązanie na tej głębokości.
  • Ostatni przystanek kończy się dokładnie na twoim GF-High. Pomiędzy przystankami silnik zlicza gaz, który odsycasz podczas wynurzania, dlatego twój pierwszy przystanek może leżeć płycej, niż umieszczają go inne narzędzia (porównanie szczegółowe poniżej prowadzi przez to krok po kroku). Ostatni przystanek jest wyjątkiem. Silnik utrzymuje go do chwili, gdy twoja wiodąca tkanka może się wynurzyć w obrębie twojego limitu GF-High, i nie skraca przystoju, zakładając, że wynurzanie na powierzchnię dokończy odsycanie. Tak więc opuszczasz ostatni przystanek w chwili, gdy możesz się bezpiecznie wynurzyć, i ani trochę wcześniej. Sprawdziliśmy to: długość ostatniego przystanku nie zmienia się, gdy zmieniasz prędkość końcowego wynurzania.
  • Przystanki w pełnych minutach (domyślnie): czysta tabela do wykonania. Silnik wylicza każdy przystanek co do sekundy, a następnie zaokrągla go w górę do pełnej minuty. To jest tabela, którą możesz utrzymać na linie, i tak czyta się drukowany harmonogram dekompresyjny. Zaokrąglanie odbywa się wewnątrz silnika, a nie na ekranie: silnik utrzymuje każdy przystanek w krokach pełnych minut i opuszcza go dopiero na granicy minuty. Reguła opuszczenia jest jednokierunkowa. Może zamienić „opuść” w „utrzymaj”, nigdy „utrzymaj” w „opuść”. Tak więc zaokrąglony przystanek trwa co najmniej tak długo, jak wymagał tego dokładny harmonogram, i nigdy nie opuszczasz przystanku wcześniej ani płycej, niż pozwala ciągły silnik. Przystanek w pełnych minutach trwa nieco dłużej niż dokładny, nigdy krócej, a ponieważ silnik zaokrągla, zanim wyliczy resztę, każda liczba w dalszej części (czas trwania, CNS, OTU, gaz) odpowiada harmonogramowi, który przepływasz.
  • Tryb precyzyjny i 30-sekundowy (opcjonalne): dokładna liczba. Aby zobaczyć rzeczywiste zobowiązanie zamiast zaokrąglonej tabeli, przełącz na tryb precyzyjny. Pokazuje on każdy przystanek co do sekundy w notacji MM'SS": przystój trwający minutę i pięć sekund odczytasz jako 1'05", a nie jako zaokrąglone 2', a 20-sekundowe muśnięcie odczytasz jako 0'20", zamiast zwijać je w kolejną minutę. Tryb 30-sekundowy leży pomiędzy tymi dwoma. Silnik liczy co do sekundy w każdym wybranym trybie; ustawienie zmienia jedynie sposób zapisu przystanku.

Pełne minuty są domyślne, ponieważ to właśnie ten harmonogram możesz przepłynąć: liczba, którą utrzymujesz na linie, oraz format, jakiego używają drukowane tabele i komputery nurkowe. Jest też bezpieczny, ponieważ silnik zaokrągla każdy przystanek w górę, nigdy w dół, więc zaokrąglony przystanek jest zawsze co najmniej tak długi jak dokładny. Dokładna liczba wciąż jest pod spodem, a tryb precyzyjny ją pokazuje. Zaokrąglamy dla nurka, a nie dlatego, że subminutowa liczba jest błędna.

Decyzja projektowa, którą podjęliśmy, a potem cofnęliśmy.

Dotyczy to wyłącznie trybu zaokrąglonego. Tryb precyzyjny nigdy nie zaokrągla, więc nie ma czego zwalniać wcześniej. Pierwsza wersja trybu zaokrąglonego miała sprytniejszą regułę: opuść przystanek minutę wcześniej, gdy odsycanie podczas wynurzania na kolejny przystanek oczyściłoby pułap, zanim do niego dotrzesz. Oszczędzała minutę i przechodziła łatwe testy. Na głębokim nurkowaniu wynurzała nurka przedwcześnie i powodowała niedostateczną dekompresję, ponieważ udowodnienie, że planowane wynurzanie nigdy nie przekroczy pułapu, jest trudne, gdy wolne tkanki wciąż nasycają się na głębokości. Wybraliśmy regułę, którą możemy udowodnić jako poprawną, zamiast oszczędności minuty. Dlatego tryb zaokrąglony używa powyższej reguły jednokierunkowej. Jego najgorszym przypadkiem jest utrzymanie przystanku krócej niż minutę za długo, nigdy opuszczenie go przedwcześnie.

Zmiana gazów w trakcie wynurzania

Bogatsze mieszaniny odsycają szybciej, ale stają się toksyczne pod ciśnieniem, więc każdy gaz ma maksymalną głębokość operacyjną wyznaczoną przez ciśnienie parcjalne tlenu (ppO₂).

  • Głębokość zmiany wyznacza zawartość tlenu w gazie. Uboga mieszanina (poniżej 28% O₂) jest ograniczona do ppO₂ 1,4 bar, mieszanina pośrednia (28 do 45%) do 1,5, bogata (45% lub więcej) do 1,6. Ten sam limit ustala zarówno głębokość zmiany, jak i ostrzeżenie o hiperoksji, więc wyświetlana MOD jest zawsze głębokością, na której silnik dokonuje zmiany. Te trzy liczby to twoje limity pO₂; ustaw wszystkie trzy jednakowo, a otrzymasz prosty model z jednym limitem. MultiDeco ogranicza gazy zawartością tlenu w ten sam sposób, więc przy jego domyślnych wartościach 1,4/1,5/1,6 każda zmiana gazu zgadza się z MultiDeco z dokładnością do jednego kroku dekompresyjnego.
  • Zmiana gazu może zająć trochę czasu, a ten czas liczy się na starym gazie. Możesz ustawić czas zmiany gazu: krótką pauzę na głębokości zmiany, tak jak nurek zatrzymuje się, by zmienić automat i potwierdzić gaz. Domyślnie jest to 0 minut. Gdy go ustawisz, silnik zatrzymuje cię na starym, uboższym gazie na czas tej pauzy, więc twoje tkanki dalej nasycają się w starym tempie. Nie dostajesz kredytu za nowy gaz, dopóki na niego nie przejdziesz.
  • Przypadek brzegowy, który warto pokazać. Czysty tlen ograniczony do 1,6 bar daje maksymalną głębokość operacyjną około 5,9 m w wodzie słonej, odrobinę płycej niż ostatni przystanek na 6 m. Na 6 m jego ppO₂ wylicza się na około 1,61 bar, włos powyżej limitu. Odczytany ściśle, silnik odmówiłby zmiany na tlen na 6 m, czyli dokładnie na przystanku, do którego tlen jest przeznaczony, i pozostawiłby cię na uboższym gazie. Dopuszczamy małą tolerancję około 0,1 m na tej granicy, żeby zmiana się odbyła.

Toksyczność tlenowa: dwa zegary

Śledzimy oba ryzyka względem limitów NOAA. CNS % to ostre ryzyko drgawek, które zanika z okresem półtrwania, gdy ppO₂ spada. OTU to wolniejsze, ogólnoustrojowe obciążenie płucne, kumulacyjna dawka dzienna. Oba kumulują się od ppO₂ otoczenia bez odejmowania pary wodnej, czyli zgodnie z opublikowaną metodą Erika Bakera, i pasują do Shearwater, Garmin i Subsurface. To nieco bardziej konserwatywny wybór, więc zegar tlenowy tyka odrobinę szybciej. (Tabele NOAA mówią o „wdychanym ppO₂”, ale w nurkowaniu oznacza to frakcję tlenu × ciśnienie otoczenia. Nie odejmuje pęcherzykowej pary wodnej, jaką sugeruje termin kliniczny. Sprawdziliśmy to względem literatury pierwotnej.)

Woda słona, słodka i wysokość

Stosujemy przeliczenie uwzględniające typ wody (słona 10,0, słodka 10,3, EN13319 10,08, Morze Czerwone 9,87 m na bar) oraz konfigurowalne ciśnienie na powierzchni dla wysokości. Ten współczynnik zasila zarówno obliczenia nasycania gazem, jak i obliczenia M-value/pułapu, a nie tylko jedno z nich. Zasilenie tylko jednego z nich to subtelny, lecz realny błąd w naiwnych implementacjach. Dla tej samej głębokości wskazywanej woda słodka ma nieco niższe ciśnienie bezwzględne, więc nasycenie i całkowita dekompresja wychodzą minimalnie mniejsze niż w wodzie słonej. Tryb wody słodkiej w MultiDeco pokazuje ten sam kierunek.

Poza harmonogramem

Zagrożenia, których pominięty przystanek nie obejmuje

Dojrzały planer ostrzega także o tym, co może cię skrzywdzić poza dekompresją. Każde z nich pojawia się jako ostrzeżenie w aplikacji.

  • Gęstość gazu. Gaz zbyt gęsty, by przepływać przez drogi oddechowe, podnosi poziom CO₂. Obliczamy najgorszą gęstość na całym profilu, parując każdy poziom z gazem faktycznie tam oddychanym, i oznaczamy ją względem pułapu ~6,2 g/L. Powietrze na 55 m to ponad 8 g/L, głęboko w strefie zagrożenia, i mówimy o tym.
  • Narkoza (END). Obliczamy ekwiwalentną głębokość narkotyczną i oznaczamy ją, aby plan na głębokim powietrzu lub ubogim helu nie mógł cię po cichu upośledzić.
  • Hipoksja powierzchniowa. Hipoksyjna mieszanina denna, taka jak trimix 15/55 (15% tlenu, 55% helu), jest w porządku na głębokości, ale niebezpieczna na powierzchni, gdzie jej niska frakcja tlenu nie jest w stanie cię podtrzymać. Sprawdzamy ppO₂ na powierzchni, nie tylko na głębokości, czyli kontrolę, którą niektóre narzędzia pomijają.
  • Izobaryczna kontrdyfuzja (ICD). Zmiana z gazu bogatego w hel na gaz bogaty w azot na tej samej głębokości może wypychać hel z wolnych tkanek, podczas gdy szybkie tkanki wciąż pobierają azot. Dwa gazy poruszają się jednocześnie w przeciwnych kierunkach, i właśnie tak mogą tworzyć się pęcherzyki, mimo że otaczające ciśnienie nigdy się nie zmieniło. Pokazujemy jedną poradę, gdy zmiana przekracza powszechnie przytaczany próg (z grubsza: spadek helu jest większy niż 5× wzrost azotu), a nie znacznik przy każdej zmianie gazu.

Przyczyna i skutek

Co zmienia twoją dekompresję i dlaczego

Kiedy dostrajasz plan i widzisz, jak przystanek się pojawia, wydłuża lub znika, oto co silnik robi pod spodem. To przyczyna i skutek, które nurek znający dekompresję chce zweryfikować, a nie przyjmować na wiarę, i każde z nich jest odtwarzalne w danych porównawczych poniżej.

Niższy GF-Low → głębszy pierwszy przystanek.
Niższy GF-Low sprawia, że zatrzymujesz się głębiej i zaczynasz dekompresować się wcześniej. Na większości nurkowań przesuwa to czas głębiej, nie zmieniając zbytnio sumy. Na głębokim lub długim nurkowaniu może dodać całkowitego czasu, ponieważ utrzymywanie się głębiej dalej nasyca wolne tkanki, gdy szybkie się odsycają. Głębokość, na której po raz pierwszy zaczyna się przesycenie (początek decozone), nie przesuwa się, ponieważ leży na linii ciśnienia otoczenia, której żaden gradient factor nie zmienia.
Niższy GF-High → dłuższe płytkie przystanki, później na powierzchnię.
Wiodąca tkanka musi znaleźć się dalej od swojego limitu, zanim będziesz mógł się wynurzyć, więc płytkie przystoje się wydłużają. To dźwignia, która najbardziej zmienia całkowity czas trwania.
Zmiana na bogatszy gaz → krótsze przystanki.
Twoje tkanki odsycają azot szybciej, gdy w gazie, którym oddychasz, jest mniej azotu. Bogatsza mieszanina (więcej tlenu, więc mniej azotu) poszerza różnicę między azotem w twoich tkankach a azotem w twoich płucach, a im szersza ta różnica, tym szybciej odsycasz. Dlatego nurkowie zmieniają na EAN50 (50% tlenu), a potem na tlen w płytkiej wodzie. Silnik przelicza to co sekundę, więc szybsze odsycanie zaczyna się w chwili zmiany, a nie na kolejnym przystanku.
Dodanie helu → znacznie mniej narkozy i przekształcony profil dekompresji.
Hel nie niesie narkozy, ale nasyca się i odsyca ~2,65× szybciej niż azot. Ponieważ śledzimy oba gazy oddzielnie, wynika to z fizyki: przełącz powietrze → trimix na tej samej głębokości, a END spada, podczas gdy kształt przystanków się zmienia (głębszy pierwszy przystanek, żwawsze wczesne odsycanie).
Idź głębiej lub zostań dłużej → nieproporcjonalnie więcej dekompresji.
Wolne tkanki nasycają się przez cały czas, gdy jesteś na dole, a nasycanie jest wykładnicze w kierunku równowagi, więc kilka dodatkowych metrów lub minut dodaje więcej dekompresji, niż sugeruje liniowa reguła kciuka.
Ubogi gaz dekompresyjny zmienia się płycej, niż zrobiłby to model z jednym limitem.
Ograniczony do 1,4 zamiast 1,6, Tx21/35 (21% tlenu, 35% helu) zmienia się na ~54 m zamiast na ~66 m, jakie dałby płaski limit. Utrzymuje to ppO₂ i zegar CNS niżej przez głęboką część. Wpływ na czasy przystanków jest niewielki.
Woda słodka lub wysokość → lżejsze lub cięższe zobowiązanie.
Woda słodka to nieco mniejsze ciśnienie bezwzględne (lżejsza dekompresja); wysokość obniża twoje ciśnienie na powierzchni, czyniąc wynurzanie większym względnym spadkiem ciśnienia (cięższa). Współczynnik typu wody zasila zarówno nasycanie, jak i pułap, więc efekt jest spójny.
Drugie nurkowanie wkrótce potem → więcej dekompresji.
Zaczynasz z gazem resztkowym wciąż rozpuszczonym, więc osiągasz dowolny pułap szybciej i jesteś winien więcej czasu.
Dlaczego przystanek czasem znika, gdy poruszysz ustawieniem.
Przystanki przyciągają się do siatki, więc mała zmiana, która ściągnie pułap tuż pod linię siatki, może usunąć cały wymieniony przystanek, podczas gdy całkowita dekompresja ledwie drgnie. (W trybie zaokrąglonym przystanek może też zlać się z sąsiednim, gdy oba zaokrąglają się do tej samej minuty; w trybie precyzyjnym wciąż widziałbyś krótkie muśnięcie, np. jako 0'15".) Porównuj całkowity czas do powierzchni, a nie liczbę przystanków.

Pełen zakres

Poza podstawowym nurkowaniem na obiegu otwartym

Rebreathery o obiegu zamkniętym (CCR)

Rebreather utrzymuje stałe ciśnienie parcjalne tlenu („setpoint”). W miarę zmiany głębokości silnik wylicza mieszaninę rozcieńczalnika, która utrzymuje ten setpoint, oraz nasycenie tkanek, jakie ona daje, czego model obiegu otwartego nie potrafi. Obliczamy mieszaninę w obiegu na każdym kroku głębokości i przeprowadzamy na niej dekompresję. Rzeczywiste nurkowanie używa więcej niż jednego setpointu, więc modelujemy trzy etapy. Niski setpoint zejścia, stosowany tylko podczas zejścia do ustawionej przez ciebie głębokości. Setpoint denny na roboczą część nurkowania. A na wynurzanie pełny harmonogram setpointów dekompresyjnych: serię zmian setpointu przypisanych do głębokości (na przykład 1,3 na pierwszych głębokich przystankach, potem 1,5 wyżej, potem 1,6 w płytkiej wodzie), ze zmianami rozcieńczalnika na głębokościach, które wybierasz. Jeśli setpoint jest wyższy, niż pozwala głębokość (nie utrzymasz 1,6 bar tlenu w 5 m wody), silnik ogranicza go do tego, co głębokość może dać, zamiast to udawać. Obsługuje też mieszankę dekompresji w obiegu i na obiegu otwartym oraz buduje plan awaryjny na obiegu otwartym z najgorszego realistycznego momentu, czyli końca czasu dennego na pełnej głębokości, przy podwyższonym tempie oddychania ze względu na stres. Względem aplikacji mobilnej MultiDeco nasze harmonogramy obiegu CCR mieszczą się w obrębie 1 punktu procentowego na CNS i 2 do 3 jednostek OTU dla powietrza, trimiksu i głębokich, wysokohelowych rozcieńczalników.

Nurkowania powtórzeniowe

Drugie nurkowanie zaczyna się z resztkowym gazem w tkankach. Przenosimy go przez przerwę powierzchniową: azot i hel dalej się odsycają, zegar CNS zanika według swojego okresu półtrwania, a OTU kumuluje się jako dawka dzienna, którą ma być. Drugie nurkowanie na 30 m godzinę po pierwszym wychodzi znacznie cięższe, tak jak powinno.

Przerwy tlenowe

Długie odcinki na tlenie o wysokim stężeniu nakręcają zegar CNS, a standardowym środkiem zaradczym jest przerwa na powietrze. Gdy włączone, wstawiamy przerwy według wybranego przez ciebie harmonogramu i modelujemy je w pełni. Podczas przerwy twoje szybkie tkanki pobierają z powrotem trochę gazu obojętnego, a to ponowne nasycenie jest przenoszone przez resztę planu, a nie pomijane.

Tryb zaokrąglony (domyślny) ma jeden szczegół, który warto wyjaśnić. Licznik przerwy tlenowej zlicza, jak długo oddychasz gazem o wysokiej zawartości tlenu bez przerwy, a ten licznik obejmuje czas spędzony na wynurzaniu na przystanek, gdy już byłeś na tym gazie. Pozostawiona sama sobie przerwa mogłaby wypaść w połowie minuty i rozszczepić przystanek na wiersz niebędący pełną minutą. Dlatego w trybie zaokrąglonym silnik czeka na następną pełną minutę tego przystanku, by zacząć przerwę. Kosztem jest najwyżej około 59 dodatkowych sekund na tlenie przed przerwą, dokładnie tak, jak i tak czyta się drukowaną tabelę w pełnych minutach. Tryb precyzyjny zaczyna przerwę w dokładnej sekundzie.

Dowód

Jak weryfikujemy względem MultiDeco

Porównujemy z aplikacją mobilną MultiDeco (iOS i Android), planerem, któremu wielu nurków technicznych już ufa. Każda liczba MultiDeco tutaj pochodzi z tej aplikacji mobilnej. Nie testowaliśmy wersji desktopowej, więc nie formułujemy o niej żadnych twierdzeń. Identyczne liczby nie są celem: dwa poprawne silniki różnią się nieco w powyższych decyzjach uznaniowych, więc celem jest zgodzić się co do fizyki, która ma znaczenie, oraz wyjaśnić każdą różnicę. Aby zestawić oba ze sobą, kolumna Dive Kit działa w trybie zaokrąglonym (przystanki w pełnych minutach) dla każdego scenariusza, ponieważ MultiDeco także pokazuje pełne minuty. Publikujemy poniżej dane wejściowe każdego scenariusza, wynik MultiDeco i wynik Dive Kit, a te same scenariusze uruchamiają się w naszym automatycznym zestawie testów, więc liczby nie mogą dryfować bez naszego wychwycenia.

Kontrola drugorzędna: gdzie zaczyna się strefa dekompresji

MultiDeco wypisuje głębokość, na której po raz pierwszy wchodzisz w strefę dekompresji, gdzie twój najbardziej obciążony kompartment przecina linię ciśnienia otoczenia. Nasz planer w ogóle nie używa tej liczby: przystanki napędza strona M-value i twoje gradient factors, podczas gdy początek decozone leży na linii ciśnienia otoczenia (Gradient Factor 0), której żadne ustawienie nie dotyka. To czyni z niej czystą, wolną od zakłóceń kontrolę modelu tkanek i z założenia jest niezależna od gradient factors. Ma właściwość, która zaskakuje ludzi: nie przesuwa się, gdy zmieniasz swoje Gradient Factors. To samo nurkowanie na powietrzu 45 m / 22 min daje początek decozone na 32 m zarówno przy GF 30/70, jak i GF 50/80, mimo że pierwszy przystanek przesuwa się z 21 m na 15 m. We wszystkich 22 scenariuszach zgadza się z MultiDeco z dokładnością do około jednego kroku 3 m (najwyżej 3,6 m, na najgłębszym wysokohelowym nurkowaniu). Jest to jednak szczegół drugorzędny, a nie kluczowa liczba: nie jest pokazywany w aplikacji, a porównanie opiera się na głębokościach przystanków, głębokościach zmiany gazu, zegarach tlenowych i całkowitym czasie.

We wszystkich 22 scenariuszach (powietrze, nitrox, trimix, obieg otwarty i zamknięty, woda słona i słodka, poziom morza i wysokość, ostatnie przystanki na 3 m i 6 m oraz gradient factors 20/75, 30/70, 35/75, 40/80 i 50/80) początek decozone zgadza się z dokładnością do około jednego kroku, standardowe głębokości zmiany gazu pasują dokładnie (EAN50 na 21 m, tlen na 6 m), a zegary tlenowe i całkowity czas do powierzchni zgadzają się z dokładnością do 1 do 3 minut na większości nurkowań. Wyjątkiem są nurkowania z ostatnim przystankiem 6 m, gdzie czas do powierzchni Dive Kit jest o 3 do 10 minut krótszy, co wyjaśniono poniżej.

S1

Air 30 m / 23 min, GF 30/70 (salt)

Decozone w obrębie 1 kroku dekompresyjnego Zegar O₂ zgodny

Nurkowanie

jedno nurkowanie · dwa planery

30 m × 23 min · Air

Gradient factors
30/70
Woda
Słona
Ostatni przystanek
3 m
Gazy
Air
▸ Jak skonfigurowano każdą aplikację

MultiDeco

  • Wprowadzony czas denny 25 min (wliczając zejście)
  • Wynurzanie 9/6/3 m/min (głębokie/deco/powierzchnia)
  • Gaz denny przypisany na każdym kroku profilu; gazy dekompresyjne wymienione osobno

Dive Kit

  • Czas denny na głębokości (zejście liczone osobno)
  • Wynurzanie dwutempowe 9/3 m/min, z przełączeniem na 3 m
  • Profil + lista gazów trzymane osobno; gaz dekompresyjny dobierany automatycznie wg MOD

To samo fizyczne nurkowanie, wprowadzone w natywnym stylu każdego narzędzia. Dlatego kilka liczb jest rozłożonych inaczej, podczas gdy fizyka się zgadza.

Metryka MultiDeco Dive Kit Δ Zgodność
Początek decozone (m) 21 20.7 -0.3 zgodne
Pierwszy przystanek (m) 12 12 0 zgodne
Czas do powierzchni (min) 22 24 +2 zgodne
CNS (%) 6 6 0 konserwatywne
OTU 18 17.9 -0.1 zgodne
Gęstość gazu (g/L) 4.8 5.17 +0.37 konserwatywne

✓ oznacza zmieszczenie się w udokumentowanej tolerancji dla danej metryki. „≈” oznacza celową, wyjaśnioną różnicę (np. rozkład przystanków lub bardziej konserwatywny zegar O₂ Dive Kit). Zobacz Dlaczego się różnią poniżej; nigdy nie jest to błąd.

▸ Pełne harmonogramy przystanek po przystanku

MultiDeco

GłębokośćPrzystanekŁączny czasGaz
12 m1min2821
9 m3min3121
6 m4min3521
3 m11min4621

Dive Kit

GłębokośćPrzystanekŁączny czasGaz
12 m3min3021
9 m4min3421
6 m6min4121
3 m7min4821

Dlaczego się różnią

Czysta zgodność. Różnice tutaj to zwykłe udokumentowane konwencje (rozkład przystanków i przesunięcie referencyjne gęstości gazu). Zobacz wspólne wyjaśnienia.

Gdzie się różnią i dlaczego

Co względem MultiDeco Dlaczego
Pierwszy wymieniony przystanek Często płytszy, na głębokich nurkowaniach helowych Śledzimy odsycanie przez całe wynurzanie, tak jak robi to komputer nurkowy, więc na nurkowaniach bogatych w hel pułap GF-Low cofa się szybciej, niż nurek się wznosi, i pomijamy krótkie głębokie przystanki, które wymienia MultiDeco. Całkowita dekompresja jest taka sama, rozłożona płycej. Tempo wynurzania nie jest przyczyną: uruchomiliśmy to ponownie przy własnym tempie głębokim MultiDeco 9 m/min i pierwszy przystanek pozostał na miejscu. Głębokie nurkowanie poniżej prześledzono krok po kroku. Porównuj całkowity czas do powierzchni, a nie głębokość pierwszego przystanku.
CNS % Nieco wyższy (bardziej konserwatywny) Używamy ppO₂ otoczenia (metoda Bakera). Najbardziej widoczne, gdy gaz o wysokiej zawartości tlenu znajduje się na stromej części krzywej NOAA, na przykład tlen na 6 m, gdzie jeden scenariusz pokazuje 76% wobec 65% MultiDeco. Celowo akceptujemy bardziej konserwatywną liczbę.
Całkowity czas, ostatni przystanek 6 m O 3–10 min krótszy na przystoju 6 m Oba planery prowadzą głębokie przystanki tak samo i docierają do 6 m z tym samym nasyceniem. Jedyna różnica to jak długo każdy z nich utrzymuje przystój na 6 m. Dive Kit opuszcza go, gdy tylko może wynurzyć cię w obrębie twojego ustawienia GF-High. MultiDeco utrzymuje go dłużej, więc wynurzasz się z dodatkowym zapasem marginesu. Na długim przystoju 6 m to sprawia, że Dive Kit jest o kilka minut krótszy: 5 minut na poziomie morza, 10 minut na wysokości. To jedyny przypadek, w którym MultiDeco jest bardziej konserwatywnym planerem.
Pośrednia zmiana trimiksu W obrębie jednego kroku dekompresyjnego Przy limitach pasm O₂% na domyślnych dla MultiDeco wartościach 1,4/1,5/1,6 mieszaniny pośrednie zmieniają się w obrębie jednego kroku dekompresyjnego 3 m względem MultiDeco; mała pozostałość to przyciąganie do przystanków dekompresyjnych.
Gęstość gazu Odczyt wyższy o ~7–9% Inne przyjęte założenie temperatury gazu we wzorze na gęstość. Wartość referencyjna, nie granica bezpieczeństwa; oba oznaczają te same progi.
Zużyty gaz (litry) Różni się Wynika to wyłącznie z twojego ustawienia tempa oddychania, czyli osobistej preferencji, nie z modelu dekompresyjnego.

Dive Kit jest bardziej konserwatywny w zakresie zegarów tlenowych (CNS, OTU) oraz odczytu gęstości gazu. W zakresie całkowitego czasu do powierzchni większość nurkowań zgadza się w obrębie 1 do 3 minut w obie strony; Dive Kit może wyjść nieco krótszy lub nieco dłuższy zależnie od tego, jak zaokrąglą się przystanki. Jednym stałym wyjątkiem jest nurkowanie z ostatnim przystankiem 6 m, gdzie Dive Kit kończy o 3 do 10 minut wcześniej. Opuszcza końcowy przystój, gdy tylko może wynurzyć cię w obrębie twojego limitu GF-High, około 2 punkty procentowe wewnątrz niego; MultiDeco utrzymuje go dłużej i wynurza się z większym marginesem. Oba mieszczą się w limicie. To MultiDeco jest tu bardziej konserwatywny z tej dwójki.

Analiza głęboka: dlaczego MultiDeco wypisuje więcej głębokich przystanków

To jest różnica, którą ludzie zauważają najpierw, i wygląda niepokojąco, dopóki jej nie prześledzisz. Oczywiste przypuszczenie, że jeden silnik jest bardziej konserwatywny, okazuje się błędne. Jedno uczciwe zastrzeżenie co do tego, co możemy powiedzieć: możemy czytać nasz silnik linijka po linijce, ale nie widzimy kodu MultiDeco. Tak więc poniżej opisujemy dokładnie, co robi nasz silnik, i opisujemy to, co widzimy w wyniku MultiDeco. Nie twierdzimy, że wiemy, jak MultiDeco działa wewnątrz.

Weź najbardziej skrajne nurkowanie w naszych danych, S6: 80 m na trimiksie 15/55 (15% tlenu, 55% helu). MultiDeco umieszcza swój pierwszy przystanek na 48 m. Pierwszy przystanek Dive Kit jest na 36 m, dwanaście metrów płycej. To wygląda na rzeczywistą rozbieżność, więc prześledziliśmy nasz silnik krok po kroku, by zobaczyć, gdzie oba się rozchodzą.

Zgadzają się co do tego, gdzie zaczyna się dekompresja. Na dnie, przy w pełni nasyconych tkankach, pułap GF-Low Dive Kit leży na 45,9 m, co zaokrągla się w górę do przystanku 48 m na siatce 3 m. To jest dokładnie pierwszy przystanek MultiDeco. Tak więc oba silniki zgadzają się co do najgłębszego przystanku i pułapu, który go ustala. Nie ma rozbieżności co do tego, gdzie po raz pierwszy jesteś winien przystanek.

Rozchodzą się podczas wynurzania, ponieważ Dive Kit cały czas przelicza, gdy się wznosisz. Dive Kit nie przeskakuje od przystanku do przystanku. Przelicza wszystkie szesnaście tkanek co sekundę, gdy się wynurzasz, dokładnie tak samo, jak robi to komputer na twoim nadgarstku, gdy się poruszasz. Zlicza więc gaz, który odsycasz podczas samego wynurzania, a nie tylko gaz odsycany podczas postoju na przystanku. Hel szybko opuszcza twoje szybkie tkanki, więc na nurkowaniu z 55% helu pułap cofa się szybciej, niż możesz się wznosić. Zanim dotarłbyś na 48, 45 czy 42 m, pułap jest już poniżej ciebie, więc nie ma na co się zatrzymywać. Dive Kit goni cofający się pułap w górę bez zatrzymania i zaczyna utrzymywać dopiero około 36 m, gdzie wolniejsze tkanki przejmują pułap i ten się ustala. Od 36 m w dół utrzymuje na każdym przystanku dłużej niż MultiDeco.

Tak więc całkowita dekompresja jest taka sama. Leży na innych głębokościach. Sprawdzeniem, że nic nie zostało pominięte, jest limit wynurzenia, a nie całkowity czas: wiodąca tkanka Dive Kit wciąż osiąga powierzchnię dokładnie przy twoim GF-High, na tej samej granicy, której przestrzega MultiDeco. Całkowity czas do powierzchni mieści się w obrębie minuty lub dwóch w obie strony na tych nurkowaniach. S6 to 82,6 vs 81 min, a A2 to 55,4 vs 56 min. Żaden z planerów nie pozwala ci wynurzyć się bardziej nasyconym, niż dopuszcza twój GF-High.

Luka jest największa na głębokich nurkowaniach z dużą ilością helu. To jest dokładnie to, czego należałoby się spodziewać. Im więcej helu i im głębsze nurkowanie, tym więcej gazu odsycają twoje szybkie tkanki podczas wynurzania, więc tym większa luka między dwoma pierwszymi przystankami. To 12 m na S6 (80 m, 55% helu), 6 m na S5 (60 m, 45% helu) i 6 m na FS5 (50 m, 35% helu). Na nurkowaniach na powietrzu i nitroksie, które nie mają helu, by to napędzić, luka wynosi najwyżej jeden krok 3 m.

Nie jest spowodowana tempem wynurzania. Można by pomyśleć, że Dive Kit wynurza się wolniej przez głęboką część. Nie wynurza. Uruchamiamy Dive Kit przy własnym tempie głębokim MultiDeco 9 m/min i powtórzyliśmy S6 dla 3, 6, 9 i 12 m/min w głębi. Pierwszy przystanek wypada na 30 m, 36 m, 36 m i 39 m. Przy 9 m/min MultiDeco jest to 36 m, wciąż 12 m płycej niż 48 m MultiDeco. Szybsze wynurzanie skraca całkowity czas (S6 spada z 88,8 do 82,6 min, a CNS z 82% do 76%), ale luka pierwszego przystanku pozostaje. Bierze się ona z przeliczania co sekundę, a nie z tego, jak szybko się wznosisz.

Co możemy uczciwie powiedzieć o MultiDeco. Możemy obserwować jego wynik, nie jego kod. To, co widzimy, pasuje do tego obrazu: znajduje najgłębszy przystanek, a następnie wypisuje przystój na każdym kroku 3 m w drodze w górę, bez zaliczania gazu, który odsycasz podczas głębokiego wynurzania. Model sekunda po sekundzie zalicza to wynurzanie. Nie twierdzimy, że tak zbudowano MultiDeco. Mówimy, że nasze podejście, przeliczanie twojego zobowiązania co sekundę, gdy się poruszasz, jest tym, które odpowiada temu, co nowoczesny komputer nurkowy robi na nurkowaniu.

Nie jest to też minimum jednominutowego przystanku. Uruchamiamy oba planery z minimum jednominutowym, co ustawia obie listy tak blisko siebie, jak pozwalają modele. By upewnić się, że minimum nie ukrywa przyczyny, uruchomiliśmy Dive Kit ponownie bez żadnego minimum, tak by mógł pokazać przystanki krótsze niż minuta. Pierwszy przystanek pozostał na 36 m. Minimum ustala jedynie, jak krótki może być wymieniony przystanek. Nie zmienia głębokości, na której cofający się pułap po raz pierwszy pozwala ci się zatrzymać.

Różnice, wyjaśnione raz

Każda notatka per scenariusz w przeglądarce odsyła z powrotem do jednego z tych wspólnych wyjaśnień.

Dopasowanie tempa wynurzania Odniesienie krzyżowe uruchamia Dive Kit przy głębokim tempie wynurzania MultiDeco (9 m/min), więc porównanie głębokich przystanków jest bezpośrednie. Luka pierwszego przystanku jest na to odporna — NIE znika, gdy tempa są dopasowane.

Przechwyty MultiDeco używają wynurzania trójtempowego: 9 m/min w głębi (od dna do pierwszego przystanku), 6 m/min między przystankami dekompresyjnymi, 3 m/min na końcowym wynurzaniu do powierzchni. Silnik Dive Kit używa modelu dwutempowego (tempo głębokie powyżej głębokości przełączenia, tempo płytkie poniżej), który może dopasować najwyżej dwa z trzech temp MultiDeco. Odniesienie krzyżowe dopasowuje tempo głębokie (9) i powierzchniowe (3) — divekitAscentDefaults = 9 m/min w głębi / 3 m/min płytko, głębokość przełączenia na ostatnim przystanku — ta sama konfiguracja dokładnego dopasowania, której już używała seria A/C/R. Serie S i FS dziedziczyły wcześniej starsze domyślne 6/6/6, co pozostawiało głębokie wynurzanie (region wyznaczający głębokość pierwszego przystanku) NIEDOPASOWANE, a to niedopasowanie — nie model dekompresyjny — zawyżało ich TTS i CNS. Powtórzenie S/FS przy dopasowanym tempie głębokim 9 m/min potwierdziło główne ustalenie: pierwszy raportowany przystanek NIE przesuwa się ku przystankowi MultiDeco (S6 pozostaje na 36 m vs 48 m zarówno przy 6, jak i 9 m/min w głębi; S5 pozostaje na 27 vs 33), więc redystrybucja głębokich przystanków to rzeczywisty efekt ciągłego całkowania, a nie artefakt tempa wynurzania. To, co dopasowanie ZMIENIŁO, to całkowity TTS i CNS, które zawyżało wolne wynurzanie 6 m/min: S6 TTS spadło 88,8 → 81,3 (vs 81 MultiDeco), a CNS 82 → 76% (vs 65), zaś sumy S5/S7/FS2/FS5 spadły do poziomu równego lub nieco poniżej MultiDeco (MultiDeco nieco bardziej wydłuża swoje płytkie przystoje — oba wciąż wynurzają się przy GF-High). Pierwsze przystanki nurkowań w wodzie słodkiej przesunęły się o jeden krok siatki głębiej (FS5 18 → 21, FS2/FS3/FS4 o krok w górę), ponieważ szybsze dopasowane głębokie wynurzanie zalicza mniej odsycania na wznoszeniu od dna do pierwszego przystanku — FS2 pasuje teraz do pierwszego przystanku MultiDeco dokładnie. Początek decozone jest niezależny od tempa wynurzania (liczony z pełnego nasycenia na dnie) i nie zmienił się w żadnym scenariuszu.

Początek decozone Początek decozone pasuje do MultiDeco z dokładnością do około jednego kroku dekompresyjnego w każdym scenariuszu (najwyżej 3,6 m) i z założenia jest niezależny od GF.

Silnik Dive Kit oblicza „początek decozone” — głębokość, na której zaczyna się zobowiązanie dekompresyjne (używaną tu jako najczystsza kontrola krzyżowa porównania; nie jest pokazywana w interfejsie aplikacji). To NIEZALEŻNE od GF przecięcie linii ciśnienia otoczenia: najgłębsza głębokość, na której całkowite napięcie gazu obojętnego (pN2 + pHe) któregokolwiek kompartmentu tkankowego przekracza ciśnienie otoczenia. Gradient factors skalują linię M-value (maksymalnego przesycenia), a nie linię ciśnienia otoczenia, więc głębokość początku decozone nie przesuwa się z GF. Dowód empiryczny: S2 (GF 30/70) i S7 (GF 50/80) to to samo nurkowanie na powietrzu 45 m / 22 min i oba pokazują ~32 m, mimo że głębokości ich pierwszego PRZYSTANKU się różnią (21 vs 15 m). We wszystkich 22 scenariuszach z odniesieniem krzyżowym Dive Kit wypada w obrębie około jednego kroku 3 m względem wartości MultiDeco (najwyżej 3,6 m, na najgłębszym wysokohelowym nurkowaniu CCR C3).

Rozkład przystanków Całkowita dekompresja pasuje do MultiDeco, ale jest rozłożona inaczej: na głębokich nurkowaniach helowych pierwszy przystój Dive Kit jest płytszy, ponieważ zalicza odsycanie, które zachodzi w trakcie samego wynurzania.

MultiDeco wypisuje krótki przystanek w zasadzie na każdym kroku siatki 3 m od najgłębszego przystanku w dół — często znacznie poniżej minuty (np. przystanek 0,45-minutowy na 48 m, 8-sekundowy na 27 m). Dive Kit utrzymuje mniej, lecz dłuższych przystanków i pomija te głębokie, więc jego pierwszy RAPORTOWANY przystanek jest płytszy (S6: 36 vs 48 m; S5: 27 vs 33; FS5: 21 vs 27). To NIE jest artefakt kwantyzacji przystanków ANI tempa wynurzania: przetrwa całkowite usunięcie minimum 1-minutowego (pokazane prawdziwe subminutowe przystanki — pierwszy przystój S6 pozostaje na 36 m), ORAZ przetrwa dopasowanie tempa wynurzania MultiDeco (odniesienie krzyżowe uruchamia Dive Kit przy głębokim tempie MultiDeco 9 m/min — zob. general/ascentRateMatch; pierwszy przystanek S6 jest identycznie 36 m przy 6 i 9 m/min w głębi). Prześledzone, oba silniki ZGADZAJĄ się co do najgłębszego przystanku — na S6 pułap GF-Low Dive Kit wylicza 45,9 m na dnie, zaokrąglając w górę do przystanku siatki 48 m, dokładnie pierwszego przystanku MultiDeco. Rozchodzą się podczas WYNURZANIA: Dive Kit całkuje wznoszenie w krokach 1-sekundowych (tak jak komputer nurkowy śledzi tkanki w trakcie ruchu), zaliczając odsycanie, które zachodzi podczas przemieszczania się. Na nurkowaniach helowych szybkie kompartmenty zrzucają gaz szybko, więc pułap GF-Low cofa się szybciej, niż nurek się wznosi — w obrębie pierwszych kilku metrów wynurzania spadł już znacznie poniżej 48 m, więc nie ma powodu, by zatrzymywać się na 48–39 m, i Dive Kit zamiast tego utrzymuje dłużej niżej. W trybie pełnych minut TTS mieści się w obrębie 1–3 minut od MultiDeco tak czy inaczej na większości nurkowań — DK może być nieco krótszy lub nieco dłuższy zależnie od kierunku zaokrąglenia (S6 82,6 vs 81; S5 45,3 vs 45; FS5 40,2 vs 42; A2 55,4 vs 56). Spójnym wyjątkiem są nurkowania z ostatnim przystankiem 6 m, gdzie DK kończy końcowy przystój wcześniej (A4: 77,3 vs 80; A5: 40,7 vs 48 — zob. te notatki). Rzeczywista gwarancja zachodzi tak czy inaczej: wiodący kompartment wynurza się dokładnie przy GF-High, więc żaden się nie niedodekompresowuje. Efekt skaluje się z odsycaniem szybkich kompartmentów na głębokim wynurzaniu — największy na głębokich, bogatych w hel nurkowaniach (S6 80 m/55% He: luka 12 m; S5 60 m/45% He i FS5 50 m/35% He: po 6 m) i najwyżej jeden krok 3 m na powietrzu i nitroksie (FS2 pasuje teraz dokładnie). Możemy prześledzić nasz własny silnik, ale nie źródło MultiDeco; obserwacja jest tylko taka, że jego wynik jest zgodny z wypisywaniem przystoju na każdym kroku siatki, zamiast zaliczania ciągłego odsycania na głębokim wynurzaniu — a nie twierdzeniem o jego wnętrzu. Porównuj całkowity TTS i początek decozone, a nie samą głębokość pierwszego przystanku. Pełny ślad w DECO_ENGINE_DESIGN_DECISIONS.md §4.3.1.

Podstawa CNS (ppO₂ otoczenia) Dive Kit używa ppO2 otoczenia dla CNS (bardziej konserwatywny wybór, zgodny z NOAA/Bakerem).

Procent toksyczności tlenowej CNS jest kumulowany względem limitów ekspozycji NOAA przy użyciu OTOCZENIOWEGO ppO2 (fO2 x ciśnienie bezwzględne), bez odejmowania pęcherzykowej pary wodnej. To opublikowana metoda Erika Bakera, zgodna z Shearwater, Garmin i Subsurface; jest nieco bardziej konserwatywna niż wartość pomniejszona o parę wodną. Działa ~1-3% wyżej niż MultiDeco na większości nurkowań i zauważalnie wyżej, gdy gaz dekompresyjny o wysokim ppO2 znajduje się dokładnie na stromym przedziale krzywej NOAA (zob. S6).

Limity zmiany gazu Dive Kit ogranicza każdą zmianę gazu limitem ppO2 pasma O2% gazu (domyślnie dla MultiDeco 1,4/1,5/1,6); głębokości zmiany pasują teraz do MultiDeco z dokładnością do jednego kroku dekompresyjnego.

Dive Kit używa trzech limitów maksymalnego ppO2 dla pasm O2% gazu — ubogi (<28% O2) 1,4, pośredni (28-45%) 1,5, bogaty (>=45%) 1,6 — ten sam limit dla danego gazu steruje zarówno MOD zmiany, jak i ostrzeżeniem o hiperoksji. Uruchomione przy domyślnych dla MultiDeco wartościach 1,4/1,5/1,6 (tak właśnie przechwycono dane odniesienia MultiDeco), każda zmiana gazu w tych scenariuszach pasuje do MultiDeco z dokładnością do jednego kroku dekompresyjnego 3 m: pośredni trimix taki jak Tx21/35 (gaz ubogi) zmienia się teraz na ~54 m (jego MOD 1,4-bar, przyciągnięta do siatki dekompresyjnej) vs ~57 m w MultiDeco, a Tx35/25 (pośredni) na 30 m vs 33 m; wszystkie zmiany gazów bogatych (EAN50 na 21 m, O2 na 6 m) pasują dokładnie. Mała pozostałość to przyciąganie do przystanków dekompresyjnych, a nie rozbieżność modelu. Dive Kit ogranicza wg O2% gazu; MultiDeco strefuje wg głębokości — dla standardowego zestawu gazów (ubogi używany głęboko, bogaty płytko) pokrywają się one. Wcześniej, przed pasmami, Dive Kit zmieniał każdy gaz przy jednolitym limicie 1,6-bar i Tx21/35 szedł na ~66 m — historyczna rozbieżność, którą to zamyka.

Gęstość gazu Niewielkie przesunięcie gęstości gazu (~7-9%) wynikające z różnych założeń temperatury gazu.

Najgorsza gęstość gazu w Dive Kit (np. S1 powietrze na 30 m ~5,2 g/L) działa nieco powyżej tej z MultiDeco (4,8 g/L), ponieważ oba narzędzia przyjmują różne temperatury gazu w obliczeniu gęstości gazu doskonałego. Oba oznaczają te same progi ostrzeżenia o gęstości; bezwzględna liczba jest wartością referencyjną, nie granicą bezpieczeństwa.

Zużycie gazu (litry) Zużyte litry zależą od RMV/SAC — to nie porównanie algorytmów.

Zużycie gazu zależy całkowicie od ustawień tempa oddychania (RMV/SAC), które są preferencją użytkownika, a nie wynikiem modelu dekompresyjnego. Liczby Dive Kit tutaj używają RMV 20 (roboczy) / 15 (dekompresyjny) L/min, więc bezwzględne litry różnią się od przebiegu MultiDeco skonfigurowanego z innym SAC. Dopasuj SAC-i przed porównywaniem litrów.

Dekompresja w obiegu CCR Dekompresja w obiegu CCR (rebreather) pasuje do MultiDeco blisko — CNS/OTU niemal dokładnie, decozone w obrębie kroku.

Czysta dekompresja w obiegu CCR (stały setpoint 1,3, bez zmian na obiegu otwartym) waliduje się dobrze dla powietrza, trimiksu i głębokich, wysokohelowych rozcieńczalników (C1-C3): CNS w obrębie 1 punktu procentowego (27/27, 37,8/37, 53,9/53), OTU w obrębie 2-3 jednostek (71,8/70, 100,5/99, 143,4/140), TTS w obrębie 1-3 min. Decozone jest w obrębie jednego kroku 3 m, z wyjątkiem głębokiego, wysokohelowego C3 na 80 m (65,6 vs 62 — ten sam szerszy rozrzut widoczny na głębokim trimiksie obiegu otwartego S6). Pierwszy raportowany przystanek jest płytszy niż w MultiDeco (zwykłe cofanie się pułapu przy ciągłym wynurzaniu na rozcieńczalniku helowym — zob. general/stopDistribution). Gęstość gazu działa ~8% wyżej (przesunięcie z założenia temperatury). CCR jest również objęty naszymi automatycznymi testami regresyjnymi.

Sprawdź to samodzielnie

Nie musisz wierzyć nam na słowo w żadnej z tych spraw. Wprowadź te dokładne scenariusze w Dive Kit i w aplikacji mobilnej MultiDeco i porównaj je z liczbami powyżej. Publikujemy tutaj pełny zestaw danych: dane wejściowe każdego scenariusza, wyniki obu narzędzi oraz notatki per scenariusz. Obie kolumny pokazują przystanki w pełnych minutach, ponieważ kolumna Dive Kit działa w trybie zaokrąglonym, który jest domyślnym trybem aplikacji. Tak więc aplikacja pokazuje ci te same liczby. (Przełącz aplikację na tryb precyzyjny, a przystanki rozwiążą się co do sekundy, ale całkowity czas do powierzchni pozostanie w obrębie minuty lub dwóch.)

Połącz te cztery pliki po identyfikatorze scenariusza. Silnik Dive Kit jest własnościowy, ale każdy wynik tutaj jest odtwarzalny przez wykonanie tego samego nurkowania w aplikacji. Porównanie opiera się na danych, a nie na zaufaniu.

Żadnych ukrytych wyborów

Założenia, w jednym miejscu

Skonsolidowana lista powyższych wyborów modelowania, rzeczy, którym ufasz, czytając harmonogram Dive Kit.

Model

  • Bühlmann ZH-L16C gazu rozpuszczonego z gradient factors Erika Bakera (interpolowanymi liniowo z głębokością); brak modelu pęcherzykowego i brak osobnego algorytmu głębokich przystanków poza tym, co implikuje twój GF-Low.
  • Nasycanie tkanek całkowane w krokach 1-sekundowych przez każdą zmianę głębokości, nie tylko na stałych przystankach.
  • Azot i hel śledzone oddzielnie dla każdego kompartmentu, ze współczynnikami przemieszywanymi na bieżąco w miarę zmian mieszaniny.

Przystanki i wynurzanie

  • Przystanki leżą na konfigurowalnej siatce (domyślnie 3 m); pułap zawsze zaokrągla się w górę, nigdy płycej niż twój rzeczywisty pułap.
  • Czasy przystanków domyślnie zaokrąglane w górę do pełnych minut, z zaokrąglaniem wykonywanym wewnątrz silnika (jednokierunkowym, wyłącznie utrzymującym dłużej, więc nigdy przedwczesne wynurzenie); precyzyjna rozdzielczość sekundowa (MM'SS") oraz zaokrąglanie do 30 sekund są opcjonalne. Ostatni przystanek niesie minimum jednominutowe w każdym trybie.
  • Ostatni przystanek to prawdziwy przystanek, nawet gdy gruba siatka w przeciwnym razie zmusiłaby cię głębiej.
  • Wynurzanie używa modelu dwutempowego (głębokie + płytkie, z przełączeniem na konfigurowalnej głębokości); tempo zejścia konfigurowalne.
  • Wprowadzony czas poziomu to jego czas na głębokości; zejście do niego jest rozliczane oddzielnie.

Zmiana gazu (obieg otwarty)

  • Głębokość zmiany każdego gazu i ostrzeżenie o hiperoksji używają jednego limitu ppO₂ pasma O₂% (ubogi/pośredni/bogaty, domyślnie 1,4/1,5/1,6), a ta sama liczba steruje obydwoma.
  • Opcjonalny czas zmiany gazu (przepłukania) spędzany jest na głębokości na starym gazie; domyślnie wyłączony.
  • Automatyczny dobór gazu bierze najbogatszy gaz dozwolony na każdej głębokości i nigdy nie oddycha gazem powyżej jego limitu.

Toksyczność tlenowa

  • CNS i OTU kumulują się od ppO₂ otoczenia (bez odejmowania pary wodnej), względem limitów NOAA; CNS zanika według okresu półtrwania, także w trakcie przerw powierzchniowych.

Środowisko

  • Współczynnik metrów na bar zależny od typu wody zasila zarówno nasycanie gazem, jak i obliczenia M-value/pułapu; ciśnienie na powierzchni jest konfigurowalne dla wysokości.

Obieg zamknięty (CCR)

  • Trzy setpointy (zejścia, denny, dekompresyjny), z głębokością zmiany stosowaną tylko podczas pierwszego zejścia, opcjonalnym harmonogramem setpointu dekompresyjnego i rozcieńczalnika zależnym od głębokości oraz każdym setpointem ograniczonym do osiągalnego ppO₂ otoczenia.
  • Domyślnie „pozostań w obiegu”; plan awaryjny na obiegu otwartym planowany z najgorszego realistycznego punktu awarii przy podwyższonym, stresowym tempie oddychania.

Inne

  • Nurkowania powtórzeniowe przenoszą napięcie tkanek, CNS i OTU przez przerwę powierzchniową; przerwa tlenowa ponownie nasyca szybkie tkanki, a to nasycenie jest przenoszone przez resztę planu.
  • Gęstość gazu używa stałego założenia temperatury: odczyt referencyjny, nie granica bezpieczeństwa.
  • Objętość zużytego gazu zależy całkowicie od twojego ustawienia tempa oddychania (RMV/SAC), czyli osobistej preferencji.

Znając ograniczenia

Czego celowo nie twierdzimy

Żaden model nie jest gwarancją. Bühlmann to model gazu rozpuszczonego dopasowany do danych, a choroba dekompresyjna jest probabilistyczna. Twoje Gradient Factors to twoje pokrętło konserwatyzmu i twoja decyzja, a zadaniem planera jest wiernie je honorować, co właśnie robi nasz.

To narzędzie do planowania, używane na powierzchni przed nurkowaniami i pomiędzy nimi. Nie zastępuje szkolenia, komputera nurkowego, rozsądnego osobistego marginesu ani osądu.

Nie wymyślamy fizyki. Tam, gdzie literatura jest ustalona, podążamy za nią i ją cytujemy; tam, gdzie pozostawia rzeczywisty wybór, dokonujemy obronnego, dokumentujemy go tutaj i weryfikujemy wynik względem niezależnego punktu odniesienia.

Źródła

Teoria na tej stronie została sprawdzona względem źródeł pierwotnych i autorytatywnych. Silnik Dive Kit jest niezależną implementacją napisaną na podstawie opublikowanych prac i równań. Projekty open source poniżej to niezależne kontrole krzyżowe, a nie kod, z którego wyprowadziliśmy nasz.

Spotted something? Disagree?

This page makes specific, checkable claims about decompression theory. If you have thoughts, opinions, or corrections, we want to hear them. Come argue the details with us on Reddit.

Reach out on r/DiveKit

Zaplanuj nurkowanie. Nurkuj zgodnie z planem.

Pobierz Dive Kit za darmo. Wypróbuj 11+ narzędzi i uaktualnij do planera deko, gdy będziesz gotowy na nurkowania dekompresyjne.

Pobierz z App Store Pobierz z Google Play